O yeah! Hawaje!

Uroku Hawajów nie są w stanie zmącić nawet jego mieszkańcy.
Położone w samym sercu Pacyfiku ciągną się ukosem jak małe koraliki przez 2400 kilometrów. Jako pierwszy Europejczyk odkrył je James Cook. To pięćdziesiąty stan USA, wcielony do związku narodów w 1959 roku. Hawaje są nie tylko ucieleśnieniem marzeń wielu turystów, ale także symbolem tragedii: właśnie tu, w bazie Pearl Harbor, Amerykanie ponieśli sromotną klęskę w czasie japońskiego nalotu w 1941 roku.

Honolulu
W ciągu ostatniego półwiecza Amerykanie na dobre zadomowili się na Hawajach. Zwłaszcza w malowniczej stolicy, czyli Honolulu, położonej u podnóża strzelistych skał na wyspie O'ahu. To w Honolulu znajduje się jedna z najsłynniejszych plaż na świecie - Waikiki. Niestety najsłynniejsze rzeczy na świecie są zazwyczaj najbardziej zatłoczone. Na Waikiki ciężko wywalczyć sobie metr kwadratowy do opalania. Waikiki jest pełne przepychu, każdy metr powierzchni budowlanej był tu zaplanowany z aptekarską precyzją. W specjalnie utworzonym parku wysoko wznoszą się hotele należące do największych sieci hotelowych na świecie, na pobyt w których statystyczny Polak musiałby oszczędzać wiele lat.
Na Hawajach obok plaż ze złocistym piaskiem można znaleźć także czarne plaże, na których zamiast piasku słońce ogrzewa kamienie wulkaniczne.
Na północnym zachodzie położona jest słynna baza wojsk amerykańskich Pearl Harbor. Wydarzenia z 1941 roku przypomina miejsce pamięci. W USS Arizona Memorial Center można obejrzeć 30-minutowy film dokumentalny opisujący przebieg walk, a także ukazujący tło historyczne bitwy. Po projekcji zwiedzający zabierani są łodzią do wybudowanego na wraku USS Arizona pomnika. Przyglądając się temu miejscu, trudno sobie wyobrazić, że tak malownicza okolica mogła być kiedyś punktem, w którym rozpoczęła się II wojna światowa na wodach Pacyfiku. W walkach zginęły tysiące ludzi, wśród ofiar było także wielu Polaków. Ich nazwiska zostały zapisane pozłacanymi literami na białym marmurze. W obliczu zaskoczenia wojska amerykańskie nie miały szans na zwycięstwo z perfekcyjnie przygotowanymi do ataku Japończykami. O skali precyzji i zaskoczenia świadczy liczba ofiar po japońskiej stronie - 64 osoby.

Iao Needle
Trudno jednak patrzeć na Hawaje jedynie przez pryzmat Honolulu. Prawdziwe piękno kryje się na innych wyspach, gdzie wpływy cywilizacji są mniejsze. Jedną z wartych obejrzenia wysp jest Mauii. Nie jest przepełniona turystami tak jak Big Island, ale nie jest również kompletnie dzika. Na miejscu bez problemu można wypożyczyć samochód za blisko 150 dolarów na tydzień, co zdecydowanie ułatwia zwiedzanie.
Wszystkie wyspy należące do archipelagu są wypiętrzonymi ponad taflę oceanu wulkanami. Część z nich jest nadal aktywna i wypluwa ogniste języki. Cały spektakl można podziwiać w parku narodowym na wyspie Big Island zwanej również Hawai'i od nazwiska słynnego polinezyjskiego żeglarza, który jako pierwszy odkrył te zakątki. Jednak większość wulkanów jest uśpiona. Zapuszczając się głęboko w dolinę porośniętą zielonymi lasami i bujną roślinnością, dotarliśmy do Iao Valley. Naszym oczom ukazała się strzelista osamotniona skała wzbijająca się wysoko w błękitne niebo. Jest to miejsce szczególne dla wyspiarzy. W roku 1790 król Kamehameha Wielki pokonał tu wojska z wysp Mauii, doprowadzając jednocześnie do zjednoczenia wysp pod jedną władzą. Walka była podobno tak krwawa, że ciała zamordowanych żołnierzy zablokowały płynący w pobliżu strumień.

Haleakala Volcano
Aby móc podziwiać piękno wschodzącego słońca na wulkanie Haleakala, trzeba wstać najpóźniej o 3 rano. Droga na sam szczyt wije się niczym wąż. Chwilami dosłownie centymetry dzielą koła samochodu od kilkusetmetrowych przepaści. Cieniutka jak nitka droga prowadzi na sam szczyt wulkanu. O 3 nad ranem, kiedy u stóp wulkanu nie widać żywej duszy, na sporym parkingu na jego szczycie trudno o wolne miejsce, a na tarasie widokowym są tłumy ludzi. Daleko, w miejscu gdzie ocean zlewa się z niebem, leniwie wschodzi słońce. Niebo poprzecinane chmurami ma kolor krwistoczerwony, z kolei pod nogami rozciąga się pierzyna utworzona z białych chmur zalegających przy lądzie i powoli falujących we własnym rytmie. Cichną rozmowy, co kilka sekund słychać tylko dźwięk migawki w aparacie, czas zwalnia. W takim bezruchu wielu z nas mogłoby stać godzinami, jednak spektakl trwa tylko kilka minut.
Pozostałą część dnia można przeznaczyć na chodzenie po licznych szlakach wyznaczonych w obrębie wulkanu prowadzących przez bezkres rudawej gleby.

Ziarno dziegciu
Negatywnie zaskoczyło nas nastawienie mieszkańców do przyjezdnych. Nie są przyjaźni, często nawet okazują się niemili. To dziwne, ponieważ największy dochód (25 procent wpływów do budżetu) przynosi Hawajom turystyka. Większość sympatycznych ludzi, których spotkaliśmy, to obcokrajowcy.
Tubylcy bez wyjątku mówią po angielsku. Niestety wyspiarze tracą swój język ojczysty, który należy do języków o najmniejszej liczbie liter na świecie. Jego cechą charakterystyczną jest brak wielu spółgłosek. Sprawia to, że wyrazy złożone są głównie z samogłosek. Kiedy posłucha się Hawajczyka mówiącego po hawajsku, ma się wrażenie, jakby się słyszało bulgoczący silnik samochodu. Niestety język bardzo szybko wymiera, a wraz z nim kultura i obyczaje. Obecnie posługuje się nim jedynie około 1000 mieszkańców wysp. Często jednak można usłyszeć takie słowa jak "mahalo" - "dziękuję" lub "aloha", które ma bardzo wiele znaczeń, od powitania do pożegnania, włączając do tego zwrot używany przy składaniu życzeń bądź dla określenia głębokiej miłości. Słynna Wikipedia zapożyczyła z hawajskiego słowo "wiki", co oznacza "szybko".

Autor i fot. Tomasz Konieczny

Źródło: