Stolicą Tybetu jest Lhasa. Większą część Tybetu zajmuje Wyżyna Tybetańska ,najbardziej rozległy płaskowyż świata. Naturalną  granicę od południa tworzy łańcuch Himalajów. W obrębie samej Wyżyny Tybetańskiej znajdują się trzy części: zachodnia, południowa i wschodnia.   

Południowa część Wyżyny Tybetańskiej rozciąga się pomiędzy Himalajami a łańcuchem Transhimalajów. Panują tam najbardziej korzystne warunki dla człowieka. Główną „osią" tej części Tybetu jest dolina Brahmaputry. W dolinie tej rzeki oraz w szerokich dolinach jej dopływów skupia się cały obszar uprawny Tybetu. Klimat jest stosunkowo chłodny, ze względu na duże wzniesienie nad poziom morza.

Prawie cała wschodnia część Wyżyny Tybetańskiej znajduje się w granicach administracyjnych prowincji Qinghai. Ta część posiada duże zróżnicowanie terenu Ta część Tybetu ma cieplejszy i wilgotniejszy klimat od reszty regionu. Panuje tam pogoda z  dużymi opadami monsunowymi w okresie letnim. Konsekwencją tego jest znacznie bujniejsza roślinność, zróżnicowana piętrowo : od roślinności wysokogórskiej i łąk alpejskich poprzez lasy świerkowo-jodłowe i zarośla rododendronów aż do roślinności subtropikalnej w głębi dolin, z występowaniem dużych paproci i zarośli bambusa.

Zachodnia część Wyżyny Tybetańskiej stanowi ponad połowę powierzchni Tybetu. Jest to płaskowyż z szeregiem ciągów wzniesień, na których w wyższych rejonach występują liczne lodowce.  Klimat tej części Tybetu jest chłodny, suchy i skrajnie kontynentalny. W związku z tym ta część ma charakter pustyni wysokogórskiej. Tylko wzdłuż niewielkich rzek, spływających z lodowców i wpadających do słonych jezior, występują miejscami zarośla drzewiaste.

W roku 1951 Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza zajęła przyłączając go do Chin. Centralna władza chińska miała w swojej gestii wojskowość, sprawy zagraniczne, finanse i edukację, choć formalnie rządził Dalajlama. W związku z narastającym coraz bardziej uciskiem politycznym ze strony Chin oraz ruchami opozycjonistów skierowanymi przeciw władzy centralnej, doszło do zaostrzenia polityki Chin wobec Tybetu. W roku 1959, po wybuchu Powstania Tybetańskiego, Dalajlama XIV udał się wraz z ludźmi, którzy go popierali na emigrację do Indii. Tam wraz ze zwolennikami założył Tybetański Rząd na Uchodźstwie, który do dziś nie może wraz z nim powrócić do Tybetu.  

Sprawdź aktualną pogodę w Tybecie

Marta Zwarczyńska

Zdjęcie w logo przewodnika:

Stolicą Tybetu jest Lhasa. Większą część Tybetu zajmuje Wyżyna Tybetańska ,najbardziej rozległy płaskowyż świata. Naturalną  granicę od południa tworzy łańcuch Himalajów. W obrębie samej Wyżyny Tybetańskiej znajdują się trzy części: zachodnia, południowa i wschodnia.   

Południowa część Wyżyny Tybetańskiej rozciąga się pomiędzy Himalajami a łańcuchem Transhimalajów. Panują tam najbardziej korzystne warunki dla człowieka. Główną „osią" tej części Tybetu jest dolina Brahmaputry. W dolinie tej rzeki oraz w szerokich dolinach jej dopływów skupia się cały obszar uprawny Tybetu. Klimat jest stosunkowo chłodny, ze względu na duże wzniesienie nad poziom morza.

Prawie cała wschodnia część Wyżyny Tybetańskiej znajduje się w granicach administracyjnych prowincji Qinghai. Ta część posiada duże zróżnicowanie terenu Ta część Tybetu ma cieplejszy i wilgotniejszy klimat od reszty regionu. Panuje tam pogoda z  dużymi opadami monsunowymi w okresie letnim. Konsekwencją tego jest znacznie bujniejsza roślinność, zróżnicowana piętrowo : od roślinności wysokogórskiej i łąk alpejskich poprzez lasy świerkowo-jodłowe i zarośla rododendronów aż do roślinności subtropikalnej w głębi dolin, z występowaniem dużych paproci i zarośli bambusa.

Zachodnia część Wyżyny Tybetańskiej stanowi ponad połowę powierzchni Tybetu. Jest to płaskowyż z szeregiem ciągów wzniesień, na których w wyższych rejonach występują liczne lodowce.  Klimat tej części Tybetu jest chłodny, suchy i skrajnie kontynentalny. W związku z tym ta część ma charakter pustyni wysokogórskiej. Tylko wzdłuż niewielkich rzek, spływających z lodowców i wpadających do słonych jezior, występują miejscami zarośla drzewiaste.

W roku 1951 Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza zajęła przyłączając go do Chin. Centralna władza chińska miała w swojej gestii wojskowość, sprawy zagraniczne, finanse i edukację, choć formalnie rządził Dalajlama. W związku z narastającym coraz bardziej uciskiem politycznym ze strony Chin oraz ruchami opozycjonistów skierowanymi przeciw władzy centralnej, doszło do zaostrzenia polityki Chin wobec Tybetu. W roku 1959, po wybuchu Powstania Tybetańskiego, Dalajlama XIV udał się wraz z ludźmi, którzy go popierali na emigrację do Indii. Tam wraz ze zwolennikami założył Tybetański Rząd na Uchodźstwie, który do dziś nie może wraz z nim powrócić do Tybetu.  

Sprawdź aktualną pogodę w Tybecie

Marta Zwarczyńska

Zdjęcie w logo przewodnika: