Aimer Paris... c'est facile!
Kochać Paryż jest prosto.

Nie jestem w stanie opowiadać o Paryżu bez, zapewne zbędnej, egzaltacji. To miasto jest magiczne, po prostu magiczne. Dlatego zapewne przekroczę, w tym krótkim opracowaniu, jakąkolwiek granicę używania słów: piękny, nadzwyczajny, uroczy, fascynujący, wspaniały etc.

Paryż jest usytuowany nad brzegiem Sekwany (la Seine fr.), a historia jego powstania jest związana z jedną z wysp na tej rzece - Île de la Cité. Już około 200r p. n. e. plemię Paryzjów wybudowało tam wioskę - Lutecję, która była głównym ośrodkiem ich plemienia. W 52r p. n. e. Lutecję zdobyli Rzymianie. Dopiero około 360r Lutecja przejęła nazwę od plemienia „założycieli" i zaczęła być nazywana Paryżem.

Po 508r n. e. władzę nad Paryżem sprawował Chlodwig I, założyciel dynastii Merowingów (wcześniej cały czas miastem władali Rzymianie). Paryż zaczął też być stolicą Państwa Franków. Potem poszło z górki: władzę przejmuje dynastia Kapetyngów (987-328), następnie Walezjuszów (1328-1589) i dynastia Burbonów (1589-1830). Podczas panowania niemal każdego władcy Paryż był sceną wojen i niepokojów społecznych.

Jednak wydarzeniem, które na zawsze odmieniło oblicze Francji była Rewolucja Francuska. Za początek Rewolucji uważa się zdobycie twierdzy - Bastylii (La prise de la Bastille) 14 lipca 1789. 14  lipca jest największym świętem państwowym we Francji, a obchodzone było po raz pierwszy w 1880r. Bastylia była symbolem uciemiężenia ludu, despotyzmu. Jednak podczas zdobycia Bastylii znajdowało się tam tylko siedmiu więźniów (w tym np. czterech fałszerzy, jeden chory psychicznie). Rewolucja trwała do 1799r., kiedy to Napoleon Bonaparte przeprowadził zamach stanu na Dyrektoriat. Jednym z najważniejszych konsekwencji Rewolucji francuskiej było zniesienie ustroju monarchicznego i ustanowienie republiki. Jednak należy pamiętać, że Rewolucja Francuska została okupiona krwią wielu ludzi, a jej wymownym symbolem stała się gilotyna.

2 II 1804r. Napoleon Bonaparte koronował się na cesarza Francuzów. Swoisty reportaż z tego wydarzenia znajduje się w Luwrze, jest to obraz „Le Sacre de Napoléon" („Koronacja Napoleona") autorstwa Jacquesa Louisa Davida. Ciekawostką jest, że Napoleon sam nałożył sobie koronę podczas koronacji w katedrze Notre Dame. A na samym obrazie jest ukazany moment, w którym to cesarz koronuje własnoręcznie (a powinien to zrobić papież), cesarzową - Józefinę. Napoleon chcąc, by Paryż był stolicą na miarę cesarstwa nakazuje budowę takich obiektów jak: plac Vendôme, świątynia Madeleine, Łuk triumfalny, północne skrzydło Luwru.

III Republikę proklamowano 4 września 1870 r., trwała 70 lat, do klęski Francji i zawarcia separatystycznego zawieszenia broni z III Rzeszą. Niebawem po proklamowaniu III Republiki wybuchła wojna prusko-francuska (19 lipca 1870 - 10 maja 1871) w wyniku, której Paryż był oblężony. Po ustabilizowaniu się sytuacji w kraju, w 1875 r. uchwalona została nowa konstytucja, która znacznie umocniła władzę prezydenta, czyniąc go praktycznie monarchą bez korony. Mimo protestów prawicy, „Marsylianka" stała się hymnem państwowym, a dzień zburzenia Bastylii 14 lipca świętem narodowym. Upowszechnione i rozbudowane zostało szkolnictwo wszystkich typów. Nastąpiła liberalizacja prasy i wydawnictw książkowych. Okres po zakończeniu wspomnianej wojny francusko-pruskiej aż do wybuchu I wojny światowej nazwano we Francji Belle époque (piękna epoka). Kwitło wtedy życie artystyczne, w sztuce zapanował impresjonizm i secesja, powstały i rozwijały się kino i kabaret. W samym Paryżu wybudowano: bazylikę Sacré-Cœur, wieżę Eiffla,

W latach 1914 - 1918 w wyniku I wojny światowej Francja poniosła bardzo duże straty. W tych latach rząd francuski przeniósł się z Paryża do Bordeaux.

W okresie II wojny światowej Paryż był zajęty przez hitlerowców. Wyzwolenie miasta miało miejsce 25.VII.1945.

IV Republika zostaje proklamowana 27.X.1949 roku.   

ZWIEDZANIE PARYŻA

metro: Po Paryżu dobrze jest poruszać się metrem, które jest bardzo czytelne. Plany metra są widoczne na każdej stacji. Trzeba pamiętać, że Paryż podzielony jest na strefy. Zarówno w metrze jak i w kolejce podmiejskiej RER (dla stref 1 i 2) można swobodnie się poruszać (z przesiadkami bez wychodzenia z metra) na jednym bilecie (ticket). Na przejechanie większej ilości stref trzeba kupić odpowiednio droższy bilet.

muzea-ceny biletów:Od kwietnia 2009 roku wszystkie paryskie muzea (przynajmniej ekspozycje stałe) są za darmo dla ludzi poniżej 26 roku życia. Wystarczy przedstawić dokument ze zdjęciem i z datą urodzenia. Ceny muzeów wahają się od 5 euro do kilkunastu euro.

NAJSŁAWNIEJSZE ZABYTKI PARYŻA:

Notre Dame:

            Jeden z najsłynniejszych kościołów na świecie. Nadal odbywają się tam regularnie msze święte. Nazwę można przetłumaczyć dosłownie „Nasza Pani". Bazylika Notre Dame została zbudowany na Île de la Cité, w miejscu, w którym oddawano cześć bogom od ponad 2 tysięcy lat. Budowa gotyckiej Notre Dame trwała prawie 170 lat od 1163.

Słynna fasada świątyni jest złożona z trzech portali. Środkowy (największy) to portal Sądu Ostatecznego, po prawej (stojąc przodem do głównego wejścia) znajduje się portal św. Anny, a po lewo portal Matki Bożej. Nad portalami usytuowana jest tzw. Galeria Królów. Tworzy ją 28 posągów królów Izraela, każda figura mierzy więcej niż 3,5m. Podczas Rewolucji Francuskiej, rozwścieczony lud, myśląc, że rzeźby przedstawiają królów francuskich, poobcinał głowy posągom. Obecnie posągi na fasadzie nie mają oryginalnych głów. Te zaś można zobaczyć w Muzeum Średniowiecza (Musée national du Moyen Âge - Thermes et hôtel de Cluny) w Dzielnicy Łacińskiej. Sama katedra nie została zniszczona podczas Rewolucji dzięki pewnemu mieszczaninowi, który był jej niechętny. Stwierdził on, że wyburzenie Notre Dame może zagrozić sąsiednim budynkom. Katedra podczas Rewolucji nie była miejscem kultu. Nazwano ją wówczas Świątynią Rozumu.

            Zaryzykuję stwierdzenie, że widok tylnej części katedry wraz ze wspaniałymi i olbrzymimi podporami jest o wiele ciekawszy niż jej fasada. Tylną część dobrze podziwiać z przeciwległego brzegu Sekwany. Jednak jej ogrom daje się poczuć tylko z bliska.

            Dla Polaków ciekawostką może być to, że to właśnie w Notre Dame Henryk Walezy w roku 1573 dokonał zaprzysiężenia artykułów henrykowskich i pacta conventa.

            Ogromna rozeta znajdująca się nad wejściem głównym ma średnicę 10m. Tworzy ona majestatyczną aureolę dla posągu Maryi Panny z Dzieciątkiem otoczonych dwoma aniołami. Rozety znajdujące się z boku katedry (są to strony północna i południowa) są trochę większe niż ta w głównym portalu.

            Przed Notre Dame znajduje się tzw. „punkt zerowy dróg francuskich" (Point zéro des routes de France). Z tego miejsca były kiedyś i są obecnie odmierzane  odległości między Paryżem i innymi francuskimi miastami. „Punkt zerowy dróg francuskich" nie jest jednak on punktem geodezyjnym.

            Wstęp do katedry jest darmowy, zdjęcia można wykonywać jak w każdym paryskim muzeum bez ograniczeń, trzeba zwrócić uwagę tylko czy można używać flesza. Płatny wstęp obowiązuje przy wejściu na wieże katedry, do krypty archeologicznej i do skarbca.

Sacré-Cœur (Basilique du Sacré-Cœur de Montmartre) i wzgórze Montmartre:

            Wzgórze Montmartre, kiedyś kolebka malarzy, artystów, cyganerii teraz praktycznie została zdominowana przez przemysł turystyczny, co jednak nie zabrało całego jego uroku. W XIX i na początku XX wieku na Montamartre mieszkali i tworzyli tacy artyści jak: Pissarro, Toulouse-Lautrec, Van Gogh, Modigliani, Picasso, jeszcze przed wybuchem I wojny światowej większość cyganerii przeniosła się do dzielnicy Montparnasse. Montmartre to przede wszystkim urocze, wąskie a czasem bardzo strome uliczki, łączące się od czasu do czasu w małe placyki, to również schody, na które trzeba się wdrapywać, aby móc podziwiać Paryż w całej swej okazałości. Widok z placu przed Sacre Coeur jest oszałamiający, a Paryż wydaje się jeszcze piękniejszy. Ogromne schody przed bazyliką wypełnione są ludźmi, najczęściej młodymi: śpiewającymi, dającymi popisy żonglerki, gry na różnych instrumentach etc. oraz - ma się rozumieć - publicznością. Na Montamrtre znajduje się  też niezliczona ilość kawiarni. U stóp wzgórza mieści się Moulin Rouge, słynny kabaret oraz plac Pigalle, na którym wprawdzie jest fontanna, ale żadnego kasztanowca nie uświadczysz.

            Wizytówką Montmartre jest bazylika Najświętszego Serca - Sacré-Cœur. Jest ona jedną z najbardziej znanych, ale też najbardziej charakterystycznych budowli w Paryżu. W 2006 roku była zaraz po Notre Dame najczęściej odwiedzanym zabytkiem we Francji. Sacré-Cœur została wybudowana jako symbol pojednania i zadośćuczynienia za grzechy, w trudnym okresie dla Francji, bo w roku 1870, który został nazwany l'année terrible - straszny rok, był to czas wojny francusko-pruskiej. Bazylikę wzniesiono w latach 1875 - 1919. Sacré-Cœur zbudowana jest z charakterystycznego białego wapienia w stylu romańsko-bizantyjskim. Wnętrze bazyliki niejednokrotnie było obiektem krytyki. Nad ołtarzem znajduje się ogromna mozaika Chrystusa z rozpostartymi ramionami, ukazująca Jego Najświętsze Serce. Ściany sprawiają dość ascetyczne wrażenie.

            Do Sacré-Cœur wstęp jest wolny, jednak z racji tego, że bazylika pozostaje przede wszystkim miejscem kultu, wewnątrz nie można wykonywać zdjęć, ani rozmawiać, a pilnujący upominają, aby turyści zachowywali się odpowiednio. Nie wolno też wejść do Sacré-Cœur nieodpowiednio ubranym.

Łuk triumfalny i Wielka Arka w La Defense (L'arc de Triomphe et La Grande Arche)

            Te dwie budowle różni wiele: data powstania, cel ich budowy, architektura etc. Łączy - wzajemne położenie. Oś Wielkiej Arki niemal pokrywa się z osią Łuku Triumfalnego (ze względów technicznych oś Arki została skręcona o 6 stopni w stosunku do Historycznej Osi Paryża). Odległość między Łukiem Triumfalnym a Arką wynosi ok.5 km. Będąc na Łuku możemy być świadkiem fantastycznego widoku: niemal idealnie równoległej do nas Arki i pokrywającą się z osią Łuku osi La Defense. Tak jakby, w lustrze odbijał się „nowoczesny łuk triumfalny". Zresztą na planie miasta można zauważyć, że Luwr, ogrody Tuileries, Place de la Concorde, Champs Élysées, Łuk Triumfalny (tzw. Historyczna Oś Paryża) aż do La Defense tworzą jedną linię.

            Łuk Triumfalny jest usytuowany na górnym końcu Pól Elizejskich (Champs Élysées), na środku placu Charles-de-Gaulle. Dawniej ten plac nazywano Place de l'Etoile (Plac Gwizdy), gdyż rozchodzi się z niego 12 wielkich alei. Łuk został wzniesiony ku chwale Napoleona w stylu neo-klasycznym. Prace przy jego budowie trwały od 1806 do 1836r. Na Łuku znajdują się płaskorzeźby autorstwa: de Rude, Pradier, J.-P. Cortot, Najsłynniejszym reliefem jest tzw. Marsylianka de Rude'a (po prawej stronie od strony Pól Elizejskich), która upamiętnia wymarsz ochotników na wojnę w 1792. Na Łuku znajduje się 128 nazw miejsc toczonych bitew, 660 nazwisk generałów i marszałków, między którymi możemy znaleźć takie nazwiska jak: Chłopicki, Dąbrowski, Kniaziewicz, Zajączek, Sułkowski. Pod arkadą od 1920 roku znajduje się kamień nagrobny Nieznanego Żołnierza poległego w I wojnie światowej. Na tym kamieniu znajduje się napis „ICI REPOSE UN SOLDAT FRANCAIS MORT POUR LA PATRIE" („Tu spoczywa francuski żołnierz zabity za ojczyznę").

            Teraz należałoby wspomnieć o Wielkiej Arce w nowoczesnej dzielnicy La Defense. La Defense to dzielnica biznesowa Paryża, nazywana też Paryskim Manhattanem. Pełno tu drapaczy chmur. Ciekawostką jest, że ruch samochodowy i połączenie różnych rodzajów środków komunikacji zostało tak rozwiązane, żeby między tymi przeszklonymi wieżowcami nie było ulic (jedynie na obrzeżach znajdują się węzły komunikacyjne i obwodnice), ani widocznych parkingów. W ciągu pięciu lat 1984 do 1989 (za rządów prezydenta Mitteranda) w Paryżu wzniesiono takie budowle, jak: szklana piramida przed Luwrem, nowoczesna Opera de la Bastille. Ale jedną z najbardziej zadziwiających budowli jest właśnie Wielka Arka. Ten gigantyczny (każdy bok arki ma po 110m) betonowy łuk wygląda wspaniale dzięki zastosowaniu szkła i białego marmuru na jego elewacji. Na górze tj. w poprzecznym ramieniu Wielkiej Arki znajdują się: taras widokowy, galerie, restauracja, wystawa o jej budowie i księgarnia. Można się tam dostać odpłatnie za pomocą szklanych wind, które są umieszczone w ażurowych konstrukcjach pod Arką. W „pionowych" bokach arki znajdują się siedziby ministerstw oraz siedziby francuskich i zagranicznych przedsiębiorstw.

            Spotkałam się z opinią, że widok z Łuku Triumfalnego jest ładniejszy niż z innego słynnego punktu widokowego - z wieży Eiffla. Ale może tylko dlatego, że z wieży po prostu jej nie widać...

            Niekoronowaną królową Paryża jest wieża Eiffla (La Tour Eiffel). W 1889, z okazji Światowej Wystawy, która miała uświetnić obchody setnej rocznicy wybuchu Rewolucji Francuskiej, Gustaw Eiffel , francuski inżynier zaprojektował osobliwą, metalową budowlę. Konstrukcja miała zostać zdemontowana po 20 latach, dziś widzimy, że zdecydowano inaczej. Nie obyło się w ówczesnym czasie bez protestów. Złożono nawet w sprawie zdemontowania wieży list podpisany przez przedstawicieli paryskiej inteligencji, artystów i przedstawicieli sztuki. Ostatecznie przed wyburzeniem konstrukcję uchroniła zamontowana na niej antena, dzięki której prowadzono pomyślne próby połączeń radiotelefonicznych.        Wieża Eiffla jest usytuowana naprzeciw Akadami Wojskowej, na końcu Pól Marsowych. Na pierwszym poziomie znajduje się małe muzeum przypominające historię powstania wieży. Na drugim jest restauracja, sklepy z pamiątkami (bardzo drogie) i oczywiście rozpościera się tam piękny widok na Paryż. Jednak widok jest o wiele lepszy z poziomu trzeciego. Na najwyższym poziomie znajduje się też gabinet Eiffla wraz z wykonanymi z wosku jego podobizną i T. Edisona.

            Na wieżę wspinali się alpiniści, pewien dziennikarz zjechał na rowerze po jej schodach, skakano z niej ze spadochronu i dokonywano wysokościowych akrobacji. W 1911 roku pewien paryski krawiec, postanowił sfrunąć z gzymsu wieży na skrzydłach z uszytej peleryny. Nie udało mu się. Sekcja wykazała, że zmarł na zawał, zanim jego ciało uderzyło o ziemię.

            Paryż nocą jest niesamowity. Zachwyca nie tylko iluminacja wieży Eiffla. Na uwagę zasługują przede wszystkim oświetlone brzegi Sekwany. Wracając do wieży, po zmroku co godzinę na 6 minut wieża Eiffla zaczyna błyszczeć! Pokaz iluminacji jest nie do opisania, najlepiej zobaczyć go na własne oczy.

            Na wieżę można wyjść schodami, ale tylko na drugi poziom. Na trzeci można się już dostać tylko windą, do której kolejka na drugim poziomie jest zawsze długa, co jednak nie może zniechęcić do jego zdobycia. Widok na miasto z wysokości 275 m jest co najmniej imponujący. Drugim sposobem na dostanie się na pierwszy i drugi poziom są windy. Należy pamiętać, że wieża Eiffla to jedna z najbardziej znanych budowli na całym świecie. Trzeba założyć, że niemal każdy turysta będąc w Paryżu wieżę musi odwiedzić. Wniosek jest prosty: należy uzbroić się w cierpliwość... Przy żadnym zabytku kolejki nie są tak długie: ani przy Wersalu, ani przy muzeum d'Orsey. Najlepiej na miejscu być przed 9:00 rano, zakładając, że inni turyści postanowili troszkę dłużej pospać. W kolejce i tak postoimy, ale mamy szansę na mniej niż godzinę czekania.

Luwr

            Obecnie jedno z najstarszych i najsłynniejszych muzeów świata. Pierwsza forteca powstała już w roku 1190, aby bronić miasto przed Wikingami. Luwr został mianowany rezydencją królewską przez Karola V w XIII w. W połowie XVII w Ludwik XIV przeniósł siedzibę królewską do Wersalu. A pod koniec XVII w ten sam król polecił tworzenie galerii rzeźb starożytnych w jednej z części Luwru. W 1791 oficjalnie przekształcono Luwr w muzeum. W czasie II wojny światowej wszystkie eksponaty wywieziono. Luwr był pusty aż do wyzwolenia Francji. Na początku lat 80 XX wieku przedstawiono projekt renowacji muzeum oraz stworzenia podziemnego kompleksu pod głównym dziedzińcem w celu usprawnienia ruchu turystycznego. Realizacja trwała do 15 października 1988 - kiedy to uroczyście otwarto nowe wejścia do trzech skrzydeł: Denon, Sully, Richelieu, które przykrywa budząca kontrowersje szklana Piramida Luwru, która szybko stała się kolejną atrakcją muzeum. Zbiory w Luwrze podzielno na  osiem działów są to:

- dział Sztuki Bliskiego Wschodu;

- dział Sztuki Starożytnego Egiptu;

- dział Sztuki Starożytnej Grecji, Etrurii i Rzymu;

- dział Sztuki Islamu;

- dział Rzeźby;

- dział Rzemiosła Artystycznego;

- dział Malarstwa;

- dział Rysunku i Grafiki.

            Najsławniejszymi dziełami sztuki wystawionymi w Luwrze są: Mona Lisa, Nike z Samotraki, Wenus z Milo i kodeks Hammurabiego. W muzeum znajdziemy obrazy takich sławnych artystów jak: da Vinci, Caravaggio, Delacroix (słynny obraz „Wolność prowadząca lud na barykady"), Rubens, Rembrandt i wielu, wielu innych.  

            Będąc w Luwrze koniecznie należy zobaczyć Apartamenty Napoleona oraz Galerię Apollona. W niej znajduje się m.in. sławny diament Regent zwany też Pitt lub Milioner - diament uważany za najdoskonalszy pod względem szlifu.

            Na zwiedzanie Luwru warto poświęcić minimum 3 godziny. Ten czas wprawdzie nie pozwala na obejrzenie całej kolekcji, ale na zorientowanie się w najważniejszych zbiorach i na zobaczenie rzeczy, które najbardziej nas interesują. W muzeum bardzo liczną grupę stanowią studenci szeroko pojętej sztuki. Można zaobserwować jak robią oni notatki, fotografują czy nawet tworzą legalną kopię jakiegoś eksponatu. W Luwrze możemy robić zdjęcia niemal bez ograniczeń (czasem jest zakaz używania flesza). Warto zapoanać się szczegółowo z jednym z przewodników o Luwrze, aby wcześniej wybrać te wystawy, które są dla nas najbardziej atrakcyjne i ciekawe.

Muzeum Orsay (Musée d'Orsay)

            Na lewym brzegu Sekwany, niemal vis-à-vis Luwru stoi dawny budynek dworca kolejowego relacji Paryż-Orlean (obecnie pociągi do Orleanu odjeżdżają z dworca d'Austerlitz), ze wspaniałą fasadą inspirowaną właśnie architekturą dawnej rezydencji. Uroczyste otwarcie dworca d'Orsey nastąpiło podczas Wystawy Światowej w lipcu 1900 roku. Dworzec pełnił swą funkcję do 1939 roku, kiedy to został zamknięty z powodu zmiany długości pociągów przez elektryfikację kolei. Ich długość znacznie się zwiększyła i nie mieściły się one już na dworcu d'Orsay. Został więc zamknięty i od tego czasu miał różne przeznaczenie - mieścił się tu teatr Renault-Barrault, sale domu aukcyjnego Druot. W latach 70 XX wieku postanowiono, że z dworca d'Orsey można by zrobić muzeum. Jeśli chcemy zobaczyć wspaniałe dzieła neoklasycyzmu, romantyzmu, realizmu, akademizmu, symbolizmu i oczywiści impresjonizmu muzeum d'Orsey należy koniecznie zobaczyć. Ze słynniejszych dzieł w muzeum można wymienić m. in.: „Bal w Moulin de la Galette" Renoira, „Śniadanie na trawie" , „Olimpia" Maneta, „Camille na łożu śmierci" Moneta, „Autoportret" Vincenta van Gogha, „Autoportret" Gauguin.

            Oprócz zobaczenia sztandarów Paryża, jakimi są wymieniona wyżej miejsca watro poświęcić choć jeden dzień, aby zobaczyć jeszcze co najmniej kilku miejsc. Polecam udanie się do kościoła Madeleine, w którym odbył się pogrzeb Fryderyka Chopina, a sam kościół wzorowano na antycznej greckiej świątyni. Warto zobaczyć plac Vendôme, przy którym znajduje się słynny hotel Ritz. To z tego hotelu wyjechała w swoją ostatnią podróż księżna Diana. Pod numerem 12 przy tym placu zmarł 17.X.1849 Fryderyk Chopin. Ciało Chopina spoczywa zaś na paryskim cmentarzu Pere Lachaise. Po męczącym dniu można udać się do ogrodów paryskich, polecam szczególnie ogrody Luksemburskie, gdzie znajdziemy wspaniałe fontanny i... palmy, ale to niestety tylko latem.

            Dla miłośników historii oręża wartym odwiedzenia jest Muzeum Armii (Musée de l'Armee), gdzie można znaleźć wystawę poświęconą dawnej broni i zbrojom używanym od XII do XVIIw. Broń i mundury po XVII wieku i po II Cesarstwie. Duża część muzeum jest poświęcona I i II wojnie światowej. Eksponaty stanowią makiety, plakaty, broń stosowaną podczas wojny i różne inne rzeczy np. jest jeden egzemplarz enigmy. Zwiedzanie Muzeum Armii warto połączyć z odwiedzeniem kościoła Dôme (Muzeum Armii i kościół są częścią całego kompleksu zwanego Pałacem Inwalidów), gdzie znajduje się grobowiec Napoleona.

            Dzielnica Marais, kiedyś arystokratyczna, dziś łącząca różnorodne kultury i sposoby myślenia. Obecnie Marais to dzielnica sklepikarzy, studentów, artystów, bogatej burżuazji, ale też zwykłych Paryżan. Tam można wybrać się na uroczy spacer połączony z odwiedzeniem kilku małych muzeów, do których nie trzeba czekać w ogromnych kolejkach, a można znaleźć tam dzieła bardzo znanych artystów. Warte zobaczenia jest Muzeum Historii Francji (Musée de l'Histoire de France, adres: Hôtel de Soubise 60, rue des Francs-Bourgeois) oraz Muzeum Historii Paryża (Le musée Carnavalet ou musée de l'Histoire de Paris, adres :Hôtel Carnavalet 23, rue de rue de Sévigné). Właśnie w dzielnicy Marais znajduje się najstarszy plac w Paryżu - plac Wogezów (place des Vosges), przy którym pod numerem 6 mieszkał Victor Hugo. Obecnie można go zwiedzać. Obok Marais znajduje się dzielnica Beaubourg, a w niej słynne Centrum Pompidou (Centre Georges Pompidou). Centrum otwarto w 1977 roku, mieści się w nim Narodowe Muzeum Sztuki Nowoczesnej (Musée National d'Art Moderne, MNAM) oraz główna Biblioteka Publiczna (Bibliothèque publique d'information). Charakterystyczną cechą budynku Centrum Pompidou są umieszone na zewnątrz (są częścią elewacji) przewody wentylacyjne, klatki schodowe.

Chcąc spędzieć weekend w Paryżu, można po prostu wybrać ofertę weekendowej wycieczki w jednym z biur podróży. Wówczas bedziemy mieli szansę choć trochę posmakować atromsfery miasta w ciągu krótkich dwóch dni. Zwiedzanie z przewodnikiem pozowoli nam poznać najważniejsze zabytki, ciekawostki oraz fakty o tym niezwykłym, magicznym miejscu.

            Jednym słowem Paryż jest piękny.

Sprawdź aktualną pogodę w Paryżu

Autor: Ewa Rymarczyk (embellie)

Wykorzystane materiały:

Przewodnik „Paryż - udany weekend" wydawnictwo Bezdroża

http://fr.wikipedia.org/wiki/Accueil

http://www.cathedraledeparis.com/-Francais-

http://www.louvre.fr/llv/commun/home.jsp?bmLocale=fr_FR

http://www.musee-orsay.fr/fr/accueil.html

Aimer Paris... c'est facile!
Kochać Paryż jest prosto.

Nie jestem w stanie opowiadać o Paryżu bez, zapewne zbędnej, egzaltacji. To miasto jest magiczne, po prostu magiczne. Dlatego zapewne przekroczę, w tym krótkim opracowaniu, jakąkolwiek granicę używania słów: piękny, nadzwyczajny, uroczy, fascynujący, wspaniały etc.

Paryż jest usytuowany nad brzegiem Sekwany (la Seine fr.), a historia jego powstania jest związana z jedną z wysp na tej rzece - Île de la Cité. Już około 200r p. n. e. plemię Paryzjów wybudowało tam wioskę - Lutecję, która była głównym ośrodkiem ich plemienia. W 52r p. n. e. Lutecję zdobyli Rzymianie. Dopiero około 360r Lutecja przejęła nazwę od plemienia „założycieli" i zaczęła być nazywana Paryżem.

Po 508r n. e. władzę nad Paryżem sprawował Chlodwig I, założyciel dynastii Merowingów (wcześniej cały czas miastem władali Rzymianie). Paryż zaczął też być stolicą Państwa Franków. Potem poszło z górki: władzę przejmuje dynastia Kapetyngów (987-328), następnie Walezjuszów (1328-1589) i dynastia Burbonów (1589-1830). Podczas panowania niemal każdego władcy Paryż był sceną wojen i niepokojów społecznych.

Jednak wydarzeniem, które na zawsze odmieniło oblicze Francji była Rewolucja Francuska. Za początek Rewolucji uważa się zdobycie twierdzy - Bastylii (La prise de la Bastille) 14 lipca 1789. 14  lipca jest największym świętem państwowym we Francji, a obchodzone było po raz pierwszy w 1880r. Bastylia była symbolem uciemiężenia ludu, despotyzmu. Jednak podczas zdobycia Bastylii znajdowało się tam tylko siedmiu więźniów (w tym np. czterech fałszerzy, jeden chory psychicznie). Rewolucja trwała do 1799r., kiedy to Napoleon Bonaparte przeprowadził zamach stanu na Dyrektoriat. Jednym z najważniejszych konsekwencji Rewolucji francuskiej było zniesienie ustroju monarchicznego i ustanowienie republiki. Jednak należy pamiętać, że Rewolucja Francuska została okupiona krwią wielu ludzi, a jej wymownym symbolem stała się gilotyna.

2 II 1804r. Napoleon Bonaparte koronował się na cesarza Francuzów. Swoisty reportaż z tego wydarzenia znajduje się w Luwrze, jest to obraz „Le Sacre de Napoléon" („Koronacja Napoleona") autorstwa Jacquesa Louisa Davida. Ciekawostką jest, że Napoleon sam nałożył sobie koronę podczas koronacji w katedrze Notre Dame. A na samym obrazie jest ukazany moment, w którym to cesarz koronuje własnoręcznie (a powinien to zrobić papież), cesarzową - Józefinę. Napoleon chcąc, by Paryż był stolicą na miarę cesarstwa nakazuje budowę takich obiektów jak: plac Vendôme, świątynia Madeleine, Łuk triumfalny, północne skrzydło Luwru.

III Republikę proklamowano 4 września 1870 r., trwała 70 lat, do klęski Francji i zawarcia separatystycznego zawieszenia broni z III Rzeszą. Niebawem po proklamowaniu III Republiki wybuchła wojna prusko-francuska (19 lipca 1870 - 10 maja 1871) w wyniku, której Paryż był oblężony. Po ustabilizowaniu się sytuacji w kraju, w 1875 r. uchwalona została nowa konstytucja, która znacznie umocniła władzę prezydenta, czyniąc go praktycznie monarchą bez korony. Mimo protestów prawicy, „Marsylianka" stała się hymnem państwowym, a dzień zburzenia Bastylii 14 lipca świętem narodowym. Upowszechnione i rozbudowane zostało szkolnictwo wszystkich typów. Nastąpiła liberalizacja prasy i wydawnictw książkowych. Okres po zakończeniu wspomnianej wojny francusko-pruskiej aż do wybuchu I wojny światowej nazwano we Francji Belle époque (piękna epoka). Kwitło wtedy życie artystyczne, w sztuce zapanował impresjonizm i secesja, powstały i rozwijały się kino i kabaret. W samym Paryżu wybudowano: bazylikę Sacré-Cœur, wieżę Eiffla,

W latach 1914 - 1918 w wyniku I wojny światowej Francja poniosła bardzo duże straty. W tych latach rząd francuski przeniósł się z Paryża do Bordeaux.

W okresie II wojny światowej Paryż był zajęty przez hitlerowców. Wyzwolenie miasta miało miejsce 25.VII.1945.

IV Republika zostaje proklamowana 27.X.1949 roku.   

ZWIEDZANIE PARYŻA

metro: Po Paryżu dobrze jest poruszać się metrem, które jest bardzo czytelne. Plany metra są widoczne na każdej stacji. Trzeba pamiętać, że Paryż podzielony jest na strefy. Zarówno w metrze jak i w kolejce podmiejskiej RER (dla stref 1 i 2) można swobodnie się poruszać (z przesiadkami bez wychodzenia z metra) na jednym bilecie (ticket). Na przejechanie większej ilości stref trzeba kupić odpowiednio droższy bilet.

muzea-ceny biletów:Od kwietnia 2009 roku wszystkie paryskie muzea (przynajmniej ekspozycje stałe) są za darmo dla ludzi poniżej 26 roku życia. Wystarczy przedstawić dokument ze zdjęciem i z datą urodzenia. Ceny muzeów wahają się od 5 euro do kilkunastu euro.

NAJSŁAWNIEJSZE ZABYTKI PARYŻA:

Notre Dame:

            Jeden z najsłynniejszych kościołów na świecie. Nadal odbywają się tam regularnie msze święte. Nazwę można przetłumaczyć dosłownie „Nasza Pani". Bazylika Notre Dame została zbudowany na Île de la Cité, w miejscu, w którym oddawano cześć bogom od ponad 2 tysięcy lat. Budowa gotyckiej Notre Dame trwała prawie 170 lat od 1163.

Słynna fasada świątyni jest złożona z trzech portali. Środkowy (największy) to portal Sądu Ostatecznego, po prawej (stojąc przodem do głównego wejścia) znajduje się portal św. Anny, a po lewo portal Matki Bożej. Nad portalami usytuowana jest tzw. Galeria Królów. Tworzy ją 28 posągów królów Izraela, każda figura mierzy więcej niż 3,5m. Podczas Rewolucji Francuskiej, rozwścieczony lud, myśląc, że rzeźby przedstawiają królów francuskich, poobcinał głowy posągom. Obecnie posągi na fasadzie nie mają oryginalnych głów. Te zaś można zobaczyć w Muzeum Średniowiecza (Musée national du Moyen Âge - Thermes et hôtel de Cluny) w Dzielnicy Łacińskiej. Sama katedra nie została zniszczona podczas Rewolucji dzięki pewnemu mieszczaninowi, który był jej niechętny. Stwierdził on, że wyburzenie Notre Dame może zagrozić sąsiednim budynkom. Katedra podczas Rewolucji nie była miejscem kultu. Nazwano ją wówczas Świątynią Rozumu.

            Zaryzykuję stwierdzenie, że widok tylnej części katedry wraz ze wspaniałymi i olbrzymimi podporami jest o wiele ciekawszy niż jej fasada. Tylną część dobrze podziwiać z przeciwległego brzegu Sekwany. Jednak jej ogrom daje się poczuć tylko z bliska.

            Dla Polaków ciekawostką może być to, że to właśnie w Notre Dame Henryk Walezy w roku 1573 dokonał zaprzysiężenia artykułów henrykowskich i pacta conventa.

            Ogromna rozeta znajdująca się nad wejściem głównym ma średnicę 10m. Tworzy ona majestatyczną aureolę dla posągu Maryi Panny z Dzieciątkiem otoczonych dwoma aniołami. Rozety znajdujące się z boku katedry (są to strony północna i południowa) są trochę większe niż ta w głównym portalu.

            Przed Notre Dame znajduje się tzw. „punkt zerowy dróg francuskich" (Point zéro des routes de France). Z tego miejsca były kiedyś i są obecnie odmierzane  odległości między Paryżem i innymi francuskimi miastami. „Punkt zerowy dróg francuskich" nie jest jednak on punktem geodezyjnym.

            Wstęp do katedry jest darmowy, zdjęcia można wykonywać jak w każdym paryskim muzeum bez ograniczeń, trzeba zwrócić uwagę tylko czy można używać flesza. Płatny wstęp obowiązuje przy wejściu na wieże katedry, do krypty archeologicznej i do skarbca.

Sacré-Cœur (Basilique du Sacré-Cœur de Montmartre) i wzgórze Montmartre:

            Wzgórze Montmartre, kiedyś kolebka malarzy, artystów, cyganerii teraz praktycznie została zdominowana przez przemysł turystyczny, co jednak nie zabrało całego jego uroku. W XIX i na początku XX wieku na Montamartre mieszkali i tworzyli tacy artyści jak: Pissarro, Toulouse-Lautrec, Van Gogh, Modigliani, Picasso, jeszcze przed wybuchem I wojny światowej większość cyganerii przeniosła się do dzielnicy Montparnasse. Montmartre to przede wszystkim urocze, wąskie a czasem bardzo strome uliczki, łączące się od czasu do czasu w małe placyki, to również schody, na które trzeba się wdrapywać, aby móc podziwiać Paryż w całej swej okazałości. Widok z placu przed Sacre Coeur jest oszałamiający, a Paryż wydaje się jeszcze piękniejszy. Ogromne schody przed bazyliką wypełnione są ludźmi, najczęściej młodymi: śpiewającymi, dającymi popisy żonglerki, gry na różnych instrumentach etc. oraz - ma się rozumieć - publicznością. Na Montamrtre znajduje się  też niezliczona ilość kawiarni. U stóp wzgórza mieści się Moulin Rouge, słynny kabaret oraz plac Pigalle, na którym wprawdzie jest fontanna, ale żadnego kasztanowca nie uświadczysz.

            Wizytówką Montmartre jest bazylika Najświętszego Serca - Sacré-Cœur. Jest ona jedną z najbardziej znanych, ale też najbardziej charakterystycznych budowli w Paryżu. W 2006 roku była zaraz po Notre Dame najczęściej odwiedzanym zabytkiem we Francji. Sacré-Cœur została wybudowana jako symbol pojednania i zadośćuczynienia za grzechy, w trudnym okresie dla Francji, bo w roku 1870, który został nazwany l'année terrible - straszny rok, był to czas wojny francusko-pruskiej. Bazylikę wzniesiono w latach 1875 - 1919. Sacré-Cœur zbudowana jest z charakterystycznego białego wapienia w stylu romańsko-bizantyjskim. Wnętrze bazyliki niejednokrotnie było obiektem krytyki. Nad ołtarzem znajduje się ogromna mozaika Chrystusa z rozpostartymi ramionami, ukazująca Jego Najświętsze Serce. Ściany sprawiają dość ascetyczne wrażenie.

            Do Sacré-Cœur wstęp jest wolny, jednak z racji tego, że bazylika pozostaje przede wszystkim miejscem kultu, wewnątrz nie można wykonywać zdjęć, ani rozmawiać, a pilnujący upominają, aby turyści zachowywali się odpowiednio. Nie wolno też wejść do Sacré-Cœur nieodpowiednio ubranym.

Łuk triumfalny i Wielka Arka w La Defense (L'arc de Triomphe et La Grande Arche)

            Te dwie budowle różni wiele: data powstania, cel ich budowy, architektura etc. Łączy - wzajemne położenie. Oś Wielkiej Arki niemal pokrywa się z osią Łuku Triumfalnego (ze względów technicznych oś Arki została skręcona o 6 stopni w stosunku do Historycznej Osi Paryża). Odległość między Łukiem Triumfalnym a Arką wynosi ok.5 km. Będąc na Łuku możemy być świadkiem fantastycznego widoku: niemal idealnie równoległej do nas Arki i pokrywającą się z osią Łuku osi La Defense. Tak jakby, w lustrze odbijał się „nowoczesny łuk triumfalny". Zresztą na planie miasta można zauważyć, że Luwr, ogrody Tuileries, Place de la Concorde, Champs Élysées, Łuk Triumfalny (tzw. Historyczna Oś Paryża) aż do La Defense tworzą jedną linię.

            Łuk Triumfalny jest usytuowany na górnym końcu Pól Elizejskich (Champs Élysées), na środku placu Charles-de-Gaulle. Dawniej ten plac nazywano Place de l'Etoile (Plac Gwizdy), gdyż rozchodzi się z niego 12 wielkich alei. Łuk został wzniesiony ku chwale Napoleona w stylu neo-klasycznym. Prace przy jego budowie trwały od 1806 do 1836r. Na Łuku znajdują się płaskorzeźby autorstwa: de Rude, Pradier, J.-P. Cortot, Najsłynniejszym reliefem jest tzw. Marsylianka de Rude'a (po prawej stronie od strony Pól Elizejskich), która upamiętnia wymarsz ochotników na wojnę w 1792. Na Łuku znajduje się 128 nazw miejsc toczonych bitew, 660 nazwisk generałów i marszałków, między którymi możemy znaleźć takie nazwiska jak: Chłopicki, Dąbrowski, Kniaziewicz, Zajączek, Sułkowski. Pod arkadą od 1920 roku znajduje się kamień nagrobny Nieznanego Żołnierza poległego w I wojnie światowej. Na tym kamieniu znajduje się napis „ICI REPOSE UN SOLDAT FRANCAIS MORT POUR LA PATRIE" („Tu spoczywa francuski żołnierz zabity za ojczyznę").

            Teraz należałoby wspomnieć o Wielkiej Arce w nowoczesnej dzielnicy La Defense. La Defense to dzielnica biznesowa Paryża, nazywana też Paryskim Manhattanem. Pełno tu drapaczy chmur. Ciekawostką jest, że ruch samochodowy i połączenie różnych rodzajów środków komunikacji zostało tak rozwiązane, żeby między tymi przeszklonymi wieżowcami nie było ulic (jedynie na obrzeżach znajdują się węzły komunikacyjne i obwodnice), ani widocznych parkingów. W ciągu pięciu lat 1984 do 1989 (za rządów prezydenta Mitteranda) w Paryżu wzniesiono takie budowle, jak: szklana piramida przed Luwrem, nowoczesna Opera de la Bastille. Ale jedną z najbardziej zadziwiających budowli jest właśnie Wielka Arka. Ten gigantyczny (każdy bok arki ma po 110m) betonowy łuk wygląda wspaniale dzięki zastosowaniu szkła i białego marmuru na jego elewacji. Na górze tj. w poprzecznym ramieniu Wielkiej Arki znajdują się: taras widokowy, galerie, restauracja, wystawa o jej budowie i księgarnia. Można się tam dostać odpłatnie za pomocą szklanych wind, które są umieszczone w ażurowych konstrukcjach pod Arką. W „pionowych" bokach arki znajdują się siedziby ministerstw oraz siedziby francuskich i zagranicznych przedsiębiorstw.

            Spotkałam się z opinią, że widok z Łuku Triumfalnego jest ładniejszy niż z innego słynnego punktu widokowego - z wieży Eiffla. Ale może tylko dlatego, że z wieży po prostu jej nie widać...

            Niekoronowaną królową Paryża jest wieża Eiffla (La Tour Eiffel). W 1889, z okazji Światowej Wystawy, która miała uświetnić obchody setnej rocznicy wybuchu Rewolucji Francuskiej, Gustaw Eiffel , francuski inżynier zaprojektował osobliwą, metalową budowlę. Konstrukcja miała zostać zdemontowana po 20 latach, dziś widzimy, że zdecydowano inaczej. Nie obyło się w ówczesnym czasie bez protestów. Złożono nawet w sprawie zdemontowania wieży list podpisany przez przedstawicieli paryskiej inteligencji, artystów i przedstawicieli sztuki. Ostatecznie przed wyburzeniem konstrukcję uchroniła zamontowana na niej antena, dzięki której prowadzono pomyślne próby połączeń radiotelefonicznych.        Wieża Eiffla jest usytuowana naprzeciw Akadami Wojskowej, na końcu Pól Marsowych. Na pierwszym poziomie znajduje się małe muzeum przypominające historię powstania wieży. Na drugim jest restauracja, sklepy z pamiątkami (bardzo drogie) i oczywiście rozpościera się tam piękny widok na Paryż. Jednak widok jest o wiele lepszy z poziomu trzeciego. Na najwyższym poziomie znajduje się też gabinet Eiffla wraz z wykonanymi z wosku jego podobizną i T. Edisona.

            Na wieżę wspinali się alpiniści, pewien dziennikarz zjechał na rowerze po jej schodach, skakano z niej ze spadochronu i dokonywano wysokościowych akrobacji. W 1911 roku pewien paryski krawiec, postanowił sfrunąć z gzymsu wieży na skrzydłach z uszytej peleryny. Nie udało mu się. Sekcja wykazała, że zmarł na zawał, zanim jego ciało uderzyło o ziemię.

            Paryż nocą jest niesamowity. Zachwyca nie tylko iluminacja wieży Eiffla. Na uwagę zasługują przede wszystkim oświetlone brzegi Sekwany. Wracając do wieży, po zmroku co godzinę na 6 minut wieża Eiffla zaczyna błyszczeć! Pokaz iluminacji jest nie do opisania, najlepiej zobaczyć go na własne oczy.

            Na wieżę można wyjść schodami, ale tylko na drugi poziom. Na trzeci można się już dostać tylko windą, do której kolejka na drugim poziomie jest zawsze długa, co jednak nie może zniechęcić do jego zdobycia. Widok na miasto z wysokości 275 m jest co najmniej imponujący. Drugim sposobem na dostanie się na pierwszy i drugi poziom są windy. Należy pamiętać, że wieża Eiffla to jedna z najbardziej znanych budowli na całym świecie. Trzeba założyć, że niemal każdy turysta będąc w Paryżu wieżę musi odwiedzić. Wniosek jest prosty: należy uzbroić się w cierpliwość... Przy żadnym zabytku kolejki nie są tak długie: ani przy Wersalu, ani przy muzeum d'Orsey. Najlepiej na miejscu być przed 9:00 rano, zakładając, że inni turyści postanowili troszkę dłużej pospać. W kolejce i tak postoimy, ale mamy szansę na mniej niż godzinę czekania.

Luwr

            Obecnie jedno z najstarszych i najsłynniejszych muzeów świata. Pierwsza forteca powstała już w roku 1190, aby bronić miasto przed Wikingami. Luwr został mianowany rezydencją królewską przez Karola V w XIII w. W połowie XVII w Ludwik XIV przeniósł siedzibę królewską do Wersalu. A pod koniec XVII w ten sam król polecił tworzenie galerii rzeźb starożytnych w jednej z części Luwru. W 1791 oficjalnie przekształcono Luwr w muzeum. W czasie II wojny światowej wszystkie eksponaty wywieziono. Luwr był pusty aż do wyzwolenia Francji. Na początku lat 80 XX wieku przedstawiono projekt renowacji muzeum oraz stworzenia podziemnego kompleksu pod głównym dziedzińcem w celu usprawnienia ruchu turystycznego. Realizacja trwała do 15 października 1988 - kiedy to uroczyście otwarto nowe wejścia do trzech skrzydeł: Denon, Sully, Richelieu, które przykrywa budząca kontrowersje szklana Piramida Luwru, która szybko stała się kolejną atrakcją muzeum. Zbiory w Luwrze podzielno na  osiem działów są to:

- dział Sztuki Bliskiego Wschodu;

- dział Sztuki Starożytnego Egiptu;

- dział Sztuki Starożytnej Grecji, Etrurii i Rzymu;

- dział Sztuki Islamu;

- dział Rzeźby;

- dział Rzemiosła Artystycznego;

- dział Malarstwa;

- dział Rysunku i Grafiki.

            Najsławniejszymi dziełami sztuki wystawionymi w Luwrze są: Mona Lisa, Nike z Samotraki, Wenus z Milo i kodeks Hammurabiego. W muzeum znajdziemy obrazy takich sławnych artystów jak: da Vinci, Caravaggio, Delacroix (słynny obraz „Wolność prowadząca lud na barykady"), Rubens, Rembrandt i wielu, wielu innych.  

            Będąc w Luwrze koniecznie należy zobaczyć Apartamenty Napoleona oraz Galerię Apollona. W niej znajduje się m.in. sławny diament Regent zwany też Pitt lub Milioner - diament uważany za najdoskonalszy pod względem szlifu.

            Na zwiedzanie Luwru warto poświęcić minimum 3 godziny. Ten czas wprawdzie nie pozwala na obejrzenie całej kolekcji, ale na zorientowanie się w najważniejszych zbiorach i na zobaczenie rzeczy, które najbardziej nas interesują. W muzeum bardzo liczną grupę stanowią studenci szeroko pojętej sztuki. Można zaobserwować jak robią oni notatki, fotografują czy nawet tworzą legalną kopię jakiegoś eksponatu. W Luwrze możemy robić zdjęcia niemal bez ograniczeń (czasem jest zakaz używania flesza). Warto zapoanać się szczegółowo z jednym z przewodników o Luwrze, aby wcześniej wybrać te wystawy, które są dla nas najbardziej atrakcyjne i ciekawe.

Muzeum Orsay (Musée d'Orsay)

            Na lewym brzegu Sekwany, niemal vis-à-vis Luwru stoi dawny budynek dworca kolejowego relacji Paryż-Orlean (obecnie pociągi do Orleanu odjeżdżają z dworca d'Austerlitz), ze wspaniałą fasadą inspirowaną właśnie architekturą dawnej rezydencji. Uroczyste otwarcie dworca d'Orsey nastąpiło podczas Wystawy Światowej w lipcu 1900 roku. Dworzec pełnił swą funkcję do 1939 roku, kiedy to został zamknięty z powodu zmiany długości pociągów przez elektryfikację kolei. Ich długość znacznie się zwiększyła i nie mieściły się one już na dworcu d'Orsay. Został więc zamknięty i od tego czasu miał różne przeznaczenie - mieścił się tu teatr Renault-Barrault, sale domu aukcyjnego Druot. W latach 70 XX wieku postanowiono, że z dworca d'Orsey można by zrobić muzeum. Jeśli chcemy zobaczyć wspaniałe dzieła neoklasycyzmu, romantyzmu, realizmu, akademizmu, symbolizmu i oczywiści impresjonizmu muzeum d'Orsey należy koniecznie zobaczyć. Ze słynniejszych dzieł w muzeum można wymienić m. in.: „Bal w Moulin de la Galette" Renoira, „Śniadanie na trawie" , „Olimpia" Maneta, „Camille na łożu śmierci" Moneta, „Autoportret" Vincenta van Gogha, „Autoportret" Gauguin.

            Oprócz zobaczenia sztandarów Paryża, jakimi są wymieniona wyżej miejsca watro poświęcić choć jeden dzień, aby zobaczyć jeszcze co najmniej kilku miejsc. Polecam udanie się do kościoła Madeleine, w którym odbył się pogrzeb Fryderyka Chopina, a sam kościół wzorowano na antycznej greckiej świątyni. Warto zobaczyć plac Vendôme, przy którym znajduje się słynny hotel Ritz. To z tego hotelu wyjechała w swoją ostatnią podróż księżna Diana. Pod numerem 12 przy tym placu zmarł 17.X.1849 Fryderyk Chopin. Ciało Chopina spoczywa zaś na paryskim cmentarzu Pere Lachaise. Po męczącym dniu można udać się do ogrodów paryskich, polecam szczególnie ogrody Luksemburskie, gdzie znajdziemy wspaniałe fontanny i... palmy, ale to niestety tylko latem.

            Dla miłośników historii oręża wartym odwiedzenia jest Muzeum Armii (Musée de l'Armee), gdzie można znaleźć wystawę poświęconą dawnej broni i zbrojom używanym od XII do XVIIw. Broń i mundury po XVII wieku i po II Cesarstwie. Duża część muzeum jest poświęcona I i II wojnie światowej. Eksponaty stanowią makiety, plakaty, broń stosowaną podczas wojny i różne inne rzeczy np. jest jeden egzemplarz enigmy. Zwiedzanie Muzeum Armii warto połączyć z odwiedzeniem kościoła Dôme (Muzeum Armii i kościół są częścią całego kompleksu zwanego Pałacem Inwalidów), gdzie znajduje się grobowiec Napoleona.

            Dzielnica Marais, kiedyś arystokratyczna, dziś łącząca różnorodne kultury i sposoby myślenia. Obecnie Marais to dzielnica sklepikarzy, studentów, artystów, bogatej burżuazji, ale też zwykłych Paryżan. Tam można wybrać się na uroczy spacer połączony z odwiedzeniem kilku małych muzeów, do których nie trzeba czekać w ogromnych kolejkach, a można znaleźć tam dzieła bardzo znanych artystów. Warte zobaczenia jest Muzeum Historii Francji (Musée de l'Histoire de France, adres: Hôtel de Soubise 60, rue des Francs-Bourgeois) oraz Muzeum Historii Paryża (Le musée Carnavalet ou musée de l'Histoire de Paris, adres :Hôtel Carnavalet 23, rue de rue de Sévigné). Właśnie w dzielnicy Marais znajduje się najstarszy plac w Paryżu - plac Wogezów (place des Vosges), przy którym pod numerem 6 mieszkał Victor Hugo. Obecnie można go zwiedzać. Obok Marais znajduje się dzielnica Beaubourg, a w niej słynne Centrum Pompidou (Centre Georges Pompidou). Centrum otwarto w 1977 roku, mieści się w nim Narodowe Muzeum Sztuki Nowoczesnej (Musée National d'Art Moderne, MNAM) oraz główna Biblioteka Publiczna (Bibliothèque publique d'information). Charakterystyczną cechą budynku Centrum Pompidou są umieszone na zewnątrz (są częścią elewacji) przewody wentylacyjne, klatki schodowe.

Chcąc spędzieć weekend w Paryżu, można po prostu wybrać ofertę weekendowej wycieczki w jednym z biur podróży. Wówczas bedziemy mieli szansę choć trochę posmakować atromsfery miasta w ciągu krótkich dwóch dni. Zwiedzanie z przewodnikiem pozowoli nam poznać najważniejsze zabytki, ciekawostki oraz fakty o tym niezwykłym, magicznym miejscu.

            Jednym słowem Paryż jest piękny.

Sprawdź aktualną pogodę w Paryżu

Autor: Ewa Rymarczyk (embellie)

Wykorzystane materiały:

Przewodnik „Paryż - udany weekend" wydawnictwo Bezdroża

http://fr.wikipedia.org/wiki/Accueil

http://www.cathedraledeparis.com/-Francais-

http://www.louvre.fr/llv/commun/home.jsp?bmLocale=fr_FR

http://www.musee-orsay.fr/fr/accueil.html