Vis jest dziesiątą co do wielkości wyspą Chorwacji. Położona jest na południowy zachód od wyspy Hvar. Od Splitu dzieli ją dwugodzinna podróż promem. Odległość od wybrzeża włoskiego to tylko 150 km. Ze względu na rozległe instalacje wojskowe, znajdujące się tutaj już od końca II Wojny Światowej, wyspa przez długie lata nie była dostępna dla obcokrajowców. Chociaż niezwykle ciekawa historycznie i przyrodniczo wciąż jest rzadziej, niż pozostałe wyspy chorwackie, odwiedzana przez turystów.

Nazwa wyspy w języku greckim to Issa a włoskim - Lissa. Jej pochodzenie nie jest pewne. Nazwa grecka prawdopodobnie pochodzi od ίσος (isos) - co oznacza równy. Obecnie używana, słowiańska nazwa Vis powstała albo z przekształcenia greckiej, albo od chorwackiego više (ponad) lub visok (wysoko). Włoska Lissa to przyswojenie w języku włoskim nazy greckiej Issa. Nazwa drugiego co do wielkości miasta wyspy, Komiža, pochodzi od greckiej nazwy wyspy i łacińskiego przedrostka cum lub włoskiego come (Comisa).

Długość wyspy wynosi 17 km a szerokość do 8 km. Najwyższe wzniesienie na wyspie to Hum (587 m n.p.m.). W odległości 4,2 km znajduje się wyspa Biševo ze słynną Błękitną Grotą. Niezamieszkałe pobliskie wyspy: Biševo, Sv. Andrija, Budikovac, Jabuka, Brusnik, Veli i Mali Barjak, Ravnik, Veli i Mali Parzanj, Palagruza tworzą z Visem archipelag Viski o powierzchni 193 km2. Spośród ponad 1100 chorwackich wysp tylko Jabuka i Brusnik to wyspy pochodzenia wyłącznie wulkanicznego.

Wyspa Vis ma łagodny klimat śródziemnomorski. Średnio roczna temperatura powietrza to 16,5 °C. Średnie roczne opady są tutaj mniejsze niż na pobliskim Hvarze i wynoszą 557 mm. W lecie deszcze są tutaj rzadkością.

Wyspa Vis powstała około 30 milionów lat temu. Skały, z których jest zbudowana wyspa to głównie wapienie i dolomity z okresu jury i kredy. Tej strukturze wyspa zawdzięcza powstanie charakterystycznych jaskiń: Krajlična, Titova oraz znajdująca się na pobliskim Bisewie przepiękna Modra (Niebieska Jaskinia) a na  Rawniku Zelena (Jaskinia Zielona). Brzegi wyspy mają krawędziową trudną do sforsowania, rzeźbę terenu a w centralnej części wyspy są niewielkie obszary równinne wykorzystane podczas II Wojny Światowej do zbudowania tutaj alianckiego lotniska. Nigdy nie zdobyte przez Niemców bronione było przez angielskich komandosów.

W zachodniej części wyspy wypiętrzają się trzy, przekraczające 500 m n.p.m. szczyty: Hum, Orlovica i Mali Hum.Pomimo, że na Visie dominuje wybrzeże klifowe, jest tutaj też kilkanaście plaż i dwie duże zatoki: Sv. Juraja na północny i Komiža na zachodnim końcu wyspy. Poziom Adriatyku w ciągu ostatnich 18000 lat zmieniał się wielokrotnie nawet o 100 m co powodowało, że wyspa była okresowo połączona z kontynentem; świadczą o tym znajdywane na niej szkielety zwierząt nie występujących na innych wyspach dalmatyńskich. Na wyspie jest niewiele źródeł wody pitnej i znajdują się one głównie w okolicach miasta Komiža (źródła Kamenica, Pizdica i inne). Nie ma tutaj rzek ani jezior, w rejonie góry Manjigor (401 m n.p.m.) jest tylko kilka okresowych strumieni.

Vis jest zamieszkany od około III tysiąclecia p.n.e..  W II tysiącleciu, w epoce żelaza, na wyspę przybyli Liburnianie z ludu Ilirów. Między 1100 p.n.e a 750 p.n.e. wybudowali fortyfikacje obronne na pobliskich wzniesieniach, a między VI a V w. p.n.e. stworzyli tutaj pierwsze iliryjskie państwo na Adriatyku. Bili oni  tutaj monety z brązu. W 397 r. p.n.e. Dionizjos I Starszy z Syrakuz nakazał zbudować na wyspie kolonię nazwaną Issa, pierwszą grecką kolonię w tej części Adriatyku i jednocześnie najstarsze miasto Dalmacji.

Po śmierci Dionizjosa, przez około ponad 300 lat do I w. p.n.e. Issa była niezależnym miastem-państwem, utrzymującym między innymi własną mennicę. Grecy z Issy założyli w tym czasie również kolonie Korčula, Trogir, Stobrec i Solin. W trzecim stuleciu p.n.e. wszystkie greckie kolonie w tym rejonie, poza Issą, podlegały królestwu Ilirów.

Około 230 r. p.n.e. Agron, król Ilirów, wypowiedział Grekom wojnę - Issa została zaatakowana przez niezdyscyplinowaną flotę iliryjską, złożoną głównie z okrętów pirackich. Grecy z Issy zwrócili się z prośbą o odsiecz do Rzymian. W czasie oblężenia wyspy król Agron zmarł i pozostawił na tronie królową Teutę. Nieświadomi zmiany władcy Rzymianie wysłali do Ilirów posłów - dwóch senatorów, którzy, zmuszeni do rozmów z kobietą, odebrali to jako zniewagę.

Rzymianie wypowiedzieli Ilirom wojnę i wysłali na Adriatyk około 200 statków i dziesiątki tysięcy wojska. Królowa Teuta powierzyła obronę pierwszej z wysp iliryjskich, Hvaru, swojemu zaufanemu, Demetriusowi (Demetrius z Pharos), który poddał się natychmiast po przybyciu Rzymian. Ilirowie zostali zmuszeni do podpisania upokarzającego pokoju i płacenia kontrybucji, a Rzymianie zdobyli prawo do kontroli polityki i decyzji podejmowanych przez królową Teutę.

Jednym z rezultatów wojny Rzymian z Ilirami w 172 r. p.n.e było przyznanie Issie prawa do ochrony ze strony Imperium. Pomimo tego, w 158 p.n.e. kolonie Issy na wybrzeżu dalmatyńskim zostały ponownie zaatakowane przez Ilirów. Pomimo prób Rzymian pokojowego rozwiązania sporu z Ilirami ich nieprzejednane stanowisko sprowokowało kolejną wojnę, w wyniku której państwo Ilirów zostało przekształcone w prowincję rzymską.

Issa utrzymywała przyjazne kontakty z Imperium Rzymskim od około 331 r. .n.e. W 47r. p.n.e. dobre stosunki z Rzymianami zostały gwałtownie przerwane, gdy w konflikcie między Gajuszem Juliuszem Cezarem a Pompejuszem, Issa poparła tego ostatniego. Po tej niefortunnej decyzji wyspa została przekształcona w rzymskie municipium.

Jej sytuacja polityczna stawała się coraz bardziej skomplikowana. Nie zatrzymało to jednak dalszego rozwoju wyspy jako najważniejszego portu handlowego na Adriatyku. Przez następne kilka wieków Issa nie musiała obawiać się najeźdźców, chociaż pobliskie wybrzeże dalmatyńskie pozostawało w stanie permanentnej wojny. Upadek Issy nastąpił dopiero wraz z upadkiem Imperium Rzymskiego, w V wieku. Wyspy dalmatyńskie stały się na następne 5 wieków własnością Bizancjum, które jednak nie przywiązywało większej wagi do tego terytorium. W okresie największego rozkwitu na Issie mieszkało 14 000 mieszkańców a obecnie jest ich tylko niecałe 4 000.

Z tych burzliwych i odległych dziejów wyspy pozostało na niej wiele pamiątek. Z antycznej Issy są termy, cmentarz, amfiteatr i fragmenty portu.
Na wyspie są kościoły: Franciszkański klasztor z XVI wieku na półwyspie Prirovo, znajdujący się niemal na środku zatoki św. Jerzego, Kościół świętego Cypriana we wschodniej części miasta,  Kościół Gospe od Spilica,  Matki Bożej z groty, nazwany tak ze względu na grotę znajdującą się pod fundamentami kościoła.
Fortece i umocnienia z różnych epok m.in. największy fort św. Jerzego na północ od miasta i umocnienia z czasów austriackich.

Źródło: silverfin.pl

Vis jest dziesiątą co do wielkości wyspą Chorwacji. Położona jest na południowy zachód od wyspy Hvar. Od Splitu dzieli ją dwugodzinna podróż promem. Odległość od wybrzeża włoskiego to tylko 150 km. Ze względu na rozległe instalacje wojskowe, znajdujące się tutaj już od końca II Wojny Światowej, wyspa przez długie lata nie była dostępna dla obcokrajowców. Chociaż niezwykle ciekawa historycznie i przyrodniczo wciąż jest rzadziej, niż pozostałe wyspy chorwackie, odwiedzana przez turystów.

Nazwa wyspy w języku greckim to Issa a włoskim - Lissa. Jej pochodzenie nie jest pewne. Nazwa grecka prawdopodobnie pochodzi od ίσος (isos) - co oznacza równy. Obecnie używana, słowiańska nazwa Vis powstała albo z przekształcenia greckiej, albo od chorwackiego više (ponad) lub visok (wysoko). Włoska Lissa to przyswojenie w języku włoskim nazy greckiej Issa. Nazwa drugiego co do wielkości miasta wyspy, Komiža, pochodzi od greckiej nazwy wyspy i łacińskiego przedrostka cum lub włoskiego come (Comisa).

Długość wyspy wynosi 17 km a szerokość do 8 km. Najwyższe wzniesienie na wyspie to Hum (587 m n.p.m.). W odległości 4,2 km znajduje się wyspa Biševo ze słynną Błękitną Grotą. Niezamieszkałe pobliskie wyspy: Biševo, Sv. Andrija, Budikovac, Jabuka, Brusnik, Veli i Mali Barjak, Ravnik, Veli i Mali Parzanj, Palagruza tworzą z Visem archipelag Viski o powierzchni 193 km2. Spośród ponad 1100 chorwackich wysp tylko Jabuka i Brusnik to wyspy pochodzenia wyłącznie wulkanicznego.

Wyspa Vis ma łagodny klimat śródziemnomorski. Średnio roczna temperatura powietrza to 16,5 °C. Średnie roczne opady są tutaj mniejsze niż na pobliskim Hvarze i wynoszą 557 mm. W lecie deszcze są tutaj rzadkością.

Wyspa Vis powstała około 30 milionów lat temu. Skały, z których jest zbudowana wyspa to głównie wapienie i dolomity z okresu jury i kredy. Tej strukturze wyspa zawdzięcza powstanie charakterystycznych jaskiń: Krajlična, Titova oraz znajdująca się na pobliskim Bisewie przepiękna Modra (Niebieska Jaskinia) a na  Rawniku Zelena (Jaskinia Zielona). Brzegi wyspy mają krawędziową trudną do sforsowania, rzeźbę terenu a w centralnej części wyspy są niewielkie obszary równinne wykorzystane podczas II Wojny Światowej do zbudowania tutaj alianckiego lotniska. Nigdy nie zdobyte przez Niemców bronione było przez angielskich komandosów.

W zachodniej części wyspy wypiętrzają się trzy, przekraczające 500 m n.p.m. szczyty: Hum, Orlovica i Mali Hum.Pomimo, że na Visie dominuje wybrzeże klifowe, jest tutaj też kilkanaście plaż i dwie duże zatoki: Sv. Juraja na północny i Komiža na zachodnim końcu wyspy. Poziom Adriatyku w ciągu ostatnich 18000 lat zmieniał się wielokrotnie nawet o 100 m co powodowało, że wyspa była okresowo połączona z kontynentem; świadczą o tym znajdywane na niej szkielety zwierząt nie występujących na innych wyspach dalmatyńskich. Na wyspie jest niewiele źródeł wody pitnej i znajdują się one głównie w okolicach miasta Komiža (źródła Kamenica, Pizdica i inne). Nie ma tutaj rzek ani jezior, w rejonie góry Manjigor (401 m n.p.m.) jest tylko kilka okresowych strumieni.

Vis jest zamieszkany od około III tysiąclecia p.n.e..  W II tysiącleciu, w epoce żelaza, na wyspę przybyli Liburnianie z ludu Ilirów. Między 1100 p.n.e a 750 p.n.e. wybudowali fortyfikacje obronne na pobliskich wzniesieniach, a między VI a V w. p.n.e. stworzyli tutaj pierwsze iliryjskie państwo na Adriatyku. Bili oni  tutaj monety z brązu. W 397 r. p.n.e. Dionizjos I Starszy z Syrakuz nakazał zbudować na wyspie kolonię nazwaną Issa, pierwszą grecką kolonię w tej części Adriatyku i jednocześnie najstarsze miasto Dalmacji.

Po śmierci Dionizjosa, przez około ponad 300 lat do I w. p.n.e. Issa była niezależnym miastem-państwem, utrzymującym między innymi własną mennicę. Grecy z Issy założyli w tym czasie również kolonie Korčula, Trogir, Stobrec i Solin. W trzecim stuleciu p.n.e. wszystkie greckie kolonie w tym rejonie, poza Issą, podlegały królestwu Ilirów.

Około 230 r. p.n.e. Agron, król Ilirów, wypowiedział Grekom wojnę - Issa została zaatakowana przez niezdyscyplinowaną flotę iliryjską, złożoną głównie z okrętów pirackich. Grecy z Issy zwrócili się z prośbą o odsiecz do Rzymian. W czasie oblężenia wyspy król Agron zmarł i pozostawił na tronie królową Teutę. Nieświadomi zmiany władcy Rzymianie wysłali do Ilirów posłów - dwóch senatorów, którzy, zmuszeni do rozmów z kobietą, odebrali to jako zniewagę.

Rzymianie wypowiedzieli Ilirom wojnę i wysłali na Adriatyk około 200 statków i dziesiątki tysięcy wojska. Królowa Teuta powierzyła obronę pierwszej z wysp iliryjskich, Hvaru, swojemu zaufanemu, Demetriusowi (Demetrius z Pharos), który poddał się natychmiast po przybyciu Rzymian. Ilirowie zostali zmuszeni do podpisania upokarzającego pokoju i płacenia kontrybucji, a Rzymianie zdobyli prawo do kontroli polityki i decyzji podejmowanych przez królową Teutę.

Jednym z rezultatów wojny Rzymian z Ilirami w 172 r. p.n.e było przyznanie Issie prawa do ochrony ze strony Imperium. Pomimo tego, w 158 p.n.e. kolonie Issy na wybrzeżu dalmatyńskim zostały ponownie zaatakowane przez Ilirów. Pomimo prób Rzymian pokojowego rozwiązania sporu z Ilirami ich nieprzejednane stanowisko sprowokowało kolejną wojnę, w wyniku której państwo Ilirów zostało przekształcone w prowincję rzymską.

Issa utrzymywała przyjazne kontakty z Imperium Rzymskim od około 331 r. .n.e. W 47r. p.n.e. dobre stosunki z Rzymianami zostały gwałtownie przerwane, gdy w konflikcie między Gajuszem Juliuszem Cezarem a Pompejuszem, Issa poparła tego ostatniego. Po tej niefortunnej decyzji wyspa została przekształcona w rzymskie municipium.

Jej sytuacja polityczna stawała się coraz bardziej skomplikowana. Nie zatrzymało to jednak dalszego rozwoju wyspy jako najważniejszego portu handlowego na Adriatyku. Przez następne kilka wieków Issa nie musiała obawiać się najeźdźców, chociaż pobliskie wybrzeże dalmatyńskie pozostawało w stanie permanentnej wojny. Upadek Issy nastąpił dopiero wraz z upadkiem Imperium Rzymskiego, w V wieku. Wyspy dalmatyńskie stały się na następne 5 wieków własnością Bizancjum, które jednak nie przywiązywało większej wagi do tego terytorium. W okresie największego rozkwitu na Issie mieszkało 14 000 mieszkańców a obecnie jest ich tylko niecałe 4 000.

Z tych burzliwych i odległych dziejów wyspy pozostało na niej wiele pamiątek. Z antycznej Issy są termy, cmentarz, amfiteatr i fragmenty portu.
Na wyspie są kościoły: Franciszkański klasztor z XVI wieku na półwyspie Prirovo, znajdujący się niemal na środku zatoki św. Jerzego, Kościół świętego Cypriana we wschodniej części miasta,  Kościół Gospe od Spilica,  Matki Bożej z groty, nazwany tak ze względu na grotę znajdującą się pod fundamentami kościoła.
Fortece i umocnienia z różnych epok m.in. największy fort św. Jerzego na północ od miasta i umocnienia z czasów austriackich.

Źródło: silverfin.pl